Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη - Άρθρο του Σ. Ανδρονίδη



Του Σίμου Ανδρονίδη

Οι ευρωεκλογές της 25ης Μάη σημαδεύτηκαν από την άνοδο της ακροδεξιάς σε διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν κατέλαβε την πρώτη, λαμβάνοντας το 25% των ψήφων. 


Στη Μεγάλη Βρετανία το ακροδεξιό κόμμα Ανεξαρτησίας του Νάιτζελ Φάρατζ έκανε την «έκπληξη», καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση. Τα δύο παραδοσιακά Βρετανικά πολιτικά κόμματα, το Εργατικό και το κόμμα των Συντηρητικών κατέλαβαν την δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα. Στη Δανία, το Λαϊκό κόμμα επίσης κατέλαβε την πρώτη θέση. Στην Ελλάδα, ένα από τα χαρακτηριστικά των εκλογών ήταν η εκλογική σταθεροποίηση και άνοδος του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής. Επίσης, στην Ουγγαρία το ανοιχτά ρατσιστικό και φιλοφασιστικό Γιόμπικ κατέλαβε την δεύτερη θέση.

Αυτή η ακροδεξιά πολιτική «επέλαση» χαρακτήρισε τις ευρωπαϊκές εκλογές της 25ης Μάη. Πρόκειται για κόμματα και μορφώματα που «καλλιεργούν» και προωθούν ανοιχτά το μίσος και τον ρατσισμό, στρεφόμενα εναντίον των μεταναστών εργαζομένων. Και αυτή την γραμμή την ακολουθούν όλα τα ακροδεξιά πολιτικά κόμματα και μορφώματα. Είτε τα ακροδεξιά κόμματα που θεωρούνται περισσότερο «mainstream» είτε τα φιλοφασιστικά και φιλοναζιστικά, όπως η Χρυσή Αυγή και το Ουγγρικό Γιόμπικ.

Η κοινωνική, πολιτική και εκλογική άνοδος της ακροδεξιάς σε Ευρωπαϊκό επίπεδο συμπίπτει με την διαχείριση της οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης προς όφελος φυσικά των Ευρωπαϊκών μονοπωλίων. Αλλά θα είναι λάθος το να αποδώσουμε αυτή την άνοδο απλώς και μόνο στην οικονομική-καπιταλιστική κρίση, στις συνέπειες της και στη διαχείριση της. Όλο το προηγούμενο πολιτικό διάστημα, και προ κρίσης, τα κόμματα της Κεντροδεξιάς αλλά και της Κεντροαριστεράς προωθούσαν την εχθρότητα εναντίον των μεταναστών. Ο μετανάστης, ο «άλλος», ο «διαφορετικός» έγιναν τα εξιλαστήρια θύματα και θεωρήθηκαν εξ ορισμού υπεύθυνοι για την ραγδαία αύξηση της ανεργίας στις Ευρωπαϊκές χώρες.

Έτσι λοιπόν, είχαμε μία οργανική πολιτική και ιδεολογική μετατόπιση των «κατεστημένων» πολιτικών κομμάτων, τα οποία και άρχισαν να εγκολπώνονται τμήμα της ακροδεξιών πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων. Αυτή η οργανική μετατόπιση τους συνέβαλλε στη σταδιακή έξοδο των ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων από το κοινωνικό περιθώριο, κάτι που έγινε και μέσω της προϊούσας νομιμοποίησης του πολιτικού και ιδεολογικού τους λόγου. Η σύγκλιση «κατεστημένων» και ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων παρήγε τους όρους για την προσίδια αναδιαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας. Ο λόγος του μίσους, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας ενδύθηκε το «μανδύα» μίας απολιτίκ και μεταμοντέρνας προσέγγισης, καθότι πολλά αστικά ΜΜΕ πρόβαλλαν τις θέσεις και τις απόψεις των ρατσιστών. Και τις προέβαλλαν ως κάτι το απολύτως «λογικό» και «φυσιολογικό». Η αποπολιτικοποίηση και η αποϊδεολογικοποίηση στάθηκαν οι καταλύτες για την πολιτική ανάδυση αυτών των κομμάτων, τα οποία και υπερασπίζονται τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, παρά την ψευδεπίγραφη «φιλεργατική» φρασεολογία τους.

Η περίοδος της οικονομικής κρίσης κατέστησε πιο «ορατές» αυτές τις συγκλήσεις, ιδίως στις χώρες που επλήγησαν από τις συνέπειες και την διαχείριση της. Η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πολιτικές λιτότητας και περαιτέρω συμπίεσης της τιμής της εργατικής δύναμης, ουσιαστικά δημιούργησαν κοινωνικό «χώρο» για τα ακροδεξιά πολιτικά κόμματα και μορφώματα. Ιδιαίτερα οι μικροαστικές τάξεις έγιναν περισσότερο «δεκτικές» στο λόγο του μίσους, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για την περαιτέρω «διείσδυση» και διάχυση του ρατσιστικού «δηλητηρίου» στο κοινωνικό πεδίο. Και ένα κομμάτι της εργατικής τάξης, υιοθέτησε τα συγκεκριμένα επιχειρήματα.

Η πάλη ενάντια στην ακροδεξιά, ενάντια στο ρατσισμό, στο φασισμό και στο ναζισμό είναι υπόθεση των Ευρωπαίων εργαζόμενων. Είναι η πάλη της συλλογικής-ιστορικής και ζώσας μνήμης ενάντια στην ιστορική λήθη και αμνησία. Είναι η πάλη της ιστορικής συνειδητοποίησης και αυτογνωσίας ενάντια στην επιστροφή των «φαντασμάτων» που αιματοκύλισαν την Ευρώπη. Οι ακροδεξιές και οι νεοναζιστικές πολιτικές ομάδες επιδιώκουν τον τεχνητό «διαχωρισμό» των εργαζόμενων με βάση το χρώμα του δέρματος, την φυλή και το θρήσκευμα.



Είναι ομάδες που υπερασπίζονται τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την αστική τάξη. Ιστορικά, εξάλλου, αυτός ήταν ο ρόλος του φασισμού-ναζισμού. Η πάλη εναντίον τους πρέπει να είναι συνεχής. Το αντιφασιστικό πρόσημο πρέπει να ενεργοποιηθεί σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Στην Ελλάδα, η εκλογική άνοδος του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, πρέπει να κινητοποιήσει περαιτέρω το εργατικό-αντιφασιστικό κίνημα. Και εδώ είναι σημαντικός ο ρόλος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν έναν στόχο: Να στείλουν τον φασισμό-ναζισμό στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, εκεί όπου ανήκει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Όλα τα σχόλια αποτελούν προσωπικές απόψεις των συμμετεχόντων, και με κανέναν τρόπο δεν εκφράζουν την άποψη της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ Σε κάθε περίπτωση όμως η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ διατηρεί το δικαίωμα να μη δημοσιεύει σχόλια τα οποία είναι υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου. Ανώνυμα σχόλια απορρίπτονται.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...