Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Το παρόν και το μέλλον των Ανεξάρτητων Ελλήνων - Άρθρο του Σ. Ανδρονίδη

του Σίμου Ανδρονίδη

 Ένας από τους από τους χαμένους των Ευρωεκλογών που διεξήχθησαν στις 25 Μαϊου είναι το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Έλαβε μόλις το 3,4% των ψήφων και εξέλεξε έναν Ευρωβουλευτή. 



Για να κάνουμε και μία σύγκριση στις βουλευτικές εκλογές του 2012 (Μάιος & Ιούνιος) το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων είχε λάβει το 10,60% και το 7,51% των ψήφων. Συμπεραίνουμε πως το κόμμα του Πάνου Καμμένου είχε μία σημαντική πτώση συγκριτικά με τις βουλευτικές εκλογές του 2012. Και αν σταθούμε μόνο στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012 το κόμμα έχασε περίπου 4,1% μονάδες.
  Πέρα από αυτή την αριθμητική και ποσοτική διάσταση της εκλογικής καταγραφής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, η «πολιτική» καταγραφή που γίνεται είναι εξίσου αμείλικτη. Είναι χαρακτηριστικό το ότι τα «φώτα» της έρευνας και της ανάλυσης δεν έχουν πέσει πάνω σε αυτή την ιδιότυπη πολιτική δομή, που έφθασε στο σημείο να λάβει, λίγους μήνες μετά την ίδρυση του, το 10,60% των ψήφων στις πρώτες εκλογές του 2012 (Μάιος). Οι ανεξάρτητοι Έλληνες από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης τους «πάτησαν» πάνω στην βαθιά διαιρετική τομή Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο η οποία τουλάχιστον την τελευταία τετραετία ορίζει αφενός μεν την πολιτική και ιδεολογική διαπάλη, αφετέρου δε μεταβάλλει τις δομές του πολιτικού και κομματικού συστήματος οδηγώντας σε «νέες» μορφές κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης.
 Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης τους, τον Φεβρουάριο του 2012, στηρίχθηκαν στα «νέα» μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter). Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στη χρήση του Facebook. Η χρήση των «νέων» μέσων κοινωνικής δικτύωσης έτεινε στην απόρριψη των κλασικών κομματικών οργανωτικών μορφών με αποτέλεσμα την ανάδυση ενός ιδιότυπου δεξιού «τεχνολογικού-υβριδικού» μορφώματος το οποίο και δεν δίνει ουσιαστική βάση στη δημιουργία οργανωτικών προπλασμάτων ανά την επικράτεια. Ίσως θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «μεταμοντέρνο πολιτικό μόρφωμα» που εν πρώτοις δεν αυτοπροσδιορίζεται ως «δεξιό» αλλά ως «αντιμνημονιακό».
 Και η διαιρετική τομή Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο όρισε και προσδιόρισε την πολιτική δραστηριοποίηση του κόμματος του Πάνου Καμμένου. Μόνο η συστηματική μελέτη των προγραμματικών θέσεων του κόμματος για την Μετανάστευση, για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα «δεξιό» πολιτικό κόμμα. Την γρήγορη κοινωνική, πολιτική και εκλογική άνοδο του κόμματος ακολούθησε μία περίοδος έντονης εσωστρέφειας, ιδιαίτερα μετά την πτώση του ποσοστού του κόμματος στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012. Οι πρώτες αποχωρήσεις βουλευτών, η έντονη εσωκομματική διαπάλη κατέδειξαν τα όρια και την περιορισμένη απεύθυνση του κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων.
 Η έλλειψη μίας συμπαγούς και συνεκτικής πολιτικής, προγραμματικής και ιδεολογικής γραμμής επηρέασε την πολιτική στρατηγική του κόμματος, ενώ το ιδιαίτερα φορτισμένο «αντιμνημονιακό πρόσημο» δεν κατάφερε να υπερκαλύψει αυτή την έλλειψη. Η έλλειψη και η απουσία μίας συνεκτικής ιδεολογικής γραμμής, απόρροια της «πολυσυλλεκτικής» συγκρότησης και «θέσμισης» του κόμματος οδήγησε στην επικράτηση μορφών πολιτικού ανορθολογισμού και πολιτικής συνωμοσιολογίας. Αυτός ο πολιτικός ανορθολογισμός συμπυκνώθηκε στην αντίληψη περί «ψεκάσματος των Ελλήνων».
 Οι «ψεκασμένοι Έλληνες» έδωσαν την θέση τους στη λέσχη Μπίλντεμπεργκ η οποία «κυβερνά» και «εξουσιάζει» την Ελλάδα και τον κόσμο. Ο συγκεκριμένος συνωμοσιολογικός πολιτικός λόγος εκφράζει μία ιδιαίτερα υπεραπλουστευτική περί της πολιτικής διαπάλης και σύγκρουσης. Οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη συσκότιση των αιτιών της βαθιάς οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης ενώ αποπροσανατολίζει και ένα σημαντικό κομμάτι των λαϊκών-εργατικών στρωμάτων. Η ανάδυση και η σταδιακή δομική διαμόρφωση και αποκρυστάλλωση ενός ιδιότυπου πολιτικού ανορθολογισμού απετέλεσε «κρισιακό» σημείο της πολιτικής δραστηριοποίησης του κόμματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Αυτό το απείκασμα συνωμοσιολογίας επηρέασε ένα κομμάτι των λαϊκών-εργατικών στρωμάτων.
 Ο επηρεασμός των λαϊκών συνειδήσεων διαμόρφωσε το υπόστρωμα για την σταδιακή αποκοπή εργατικών μαζών από την ταξική πάλη και σύγκρουση. Το περίγραμμα του συνωμοσιολογικού πολιτικού λόγου έγκειται στη «μέριμνα για τη διατήρηση ή την αναζωογόνηση των ενδιάμεσων θεσμών που πλαισιώνουν το άτομο και το εμποδίζουν να παραστρατήσει (οικογένεια, ενορία, κοινότητα, συντεχνία), η μόνιμα επανερχόμενη ροπή προς μιαν εξήγηση απλουστευτική και φαντασματική της ιστορίας, βασισμένη στη δράση μυστικών εταιρειών και συνωμοσιών».[1] Η «απλουστευτική και φαντασματική εξήγηση της ιστορίας» συμπληρώνει την «γραμμική» αντίληψη της ιστορίας. Μία «γραμμική» αντίληψη της ιστορίας που έγκειται στην αποκοπή από την ζώσα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και στην «από τα πάνω» θεώρηση και θέσμιση του κοινωνικού και πολιτικού παιγνίου.
 Σε αυτό το πλαίσιο η πολιτική ασκείται «από τα πάνω», καθοδηγείται από ανθρώπους που δρουν σε «κλειστές καμαρίλες», ενώ αποσυντίθεται σε μικρά κομμάτια με αποτέλεσμα να αποκρύπτεται το ενιαίο κοινωνικό-ταξικό «όλον» της κοινωνικής και πολιτικής διαπάλης. Η γραμμική αντίληψη της ιστορίας και της πολιτικής δεν δίνει έμφαση στο προτσές της κοινωνικής και πολιτικής κίνησης, στην «από τα κάτω» απεύθυνση και κατεύθυνση της πολιτικής.
 Αυτή η πολιτική αντίληψη τείνει να συμβάλλει στην κατασκευή και συγκρότηση της ιδεολογικής ηγεμονίας οδηγώντας και στην «φαντασιακή» ιδεολογική αναπαραγωγή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ο πολιτικός ανορθολογισμός των Ανεξάρτητων Ελλήνων, αν θεωρήσουμε ότι προσέφερε πρόσκαιρα πολιτικά «οφέλη», εν συνεχεία τους «απέκοψε» από την κεντρική πολιτική σκηνή οδηγώντας τους, τρόπον τινά, στο κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο. Πλέον, μετά από το πολύ κακό αποτέλεσμα στις Ευρωεκλογές το κόμμα είναι πιθανό να οδηγηθεί στη διάσπαση.  
 Είναι χαρακτηριστικό το ότι η πολιτική των Ανεξάρτητων Ελλήνων απέβλεπε στην ταξική συνεργασία και στην υπεράσπιση του περιώνυμου εθνικού «συμφέροντος». Αυτή η πολιτική γραμμή συμπυκνώθηκε στο σύνθημα: «Είμαστε, πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες». Πολιτικά μορφώματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν μπορούν να συγκροτήσουν μία ταυτότητα που θα οδηγεί στην υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων. Στην περίπτωση τους, το «αντιμνημονιακό πρόσημο» οδηγεί σε μία συνωμοσιολογική και «αταξική» θεώρηση της κοινωνικής και πολιτικής πάλης και σύγκρουσης.
  Αν το πολιτικό παρόν του κόμματος είναι «ναρκοθετημένο» εξαιτίας του αποτελέσματος στις Ευρωεκλογές, το πολιτικό μέλλον του είναι άδηλο και «σκοτεινό». Η έλλειψη οργανωτικής συγκρότησης και οργανωτικών προπλασμάτων ανά την επικράτεια, κάνει ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα. Το κόμμα έχει μία συγκεκριμένη τοπική «χωρικότητα» και αυτή είναι «αθηνοκεντρική». Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ή θα αναπροσδιορίσουν και θα νοηματοδοτήσουν εκ νέου την δράση τους ή θα πάψουν να υπάρχουν, στερούμενοι συγκεκριμένης κοινωνικής γείωσης και έδρασης. Και όλα αυτά σε συνθήκες έντασης της «αστικής» επίθεσης στους εργαζόμενους. Ο ιδιότυπος «αυταρχικός κρατισμός» δίνει το «ολικό» πλαίσιο της ολομέτωπης επίθεσης στα εργατική δικαιώματα και στις εναπομείναντες εργατικές κατακτήσεις. Γιατί δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως, «Π.χ., η χαρακτηριστική επικράτηση του εκτελεστικού, σε μια  ηγεμονία των μονοπωλίων, αντιστοιχεί άμεσα σε μια ιδιαίτερη αδυναμία οργάνωσης της ηγεμονίας απέναντι στο συνασπισμό της εξουσίας στο πλαίσιο του Κοινοβουλίου». «Η ηγεμονία οργανώνεται από δω και μπρος, μέσω διαφορετικών διαδικασιών, στο εσωτερικό του εκτελεστικού».[2]
 Πως τοποθετούνται οι Ανεξάρτητοι Έλληνες απέναντι στο «συνασπισμό της εξουσίας»; Απέναντι στο πλαίσιο του «αυταρχικού κρατισμού»; Μπορούν να συναρθρώσουν εργατικά συμφέροντα και διεκδικήσει και να τα εγγράψουν στο πλαίσιο του πολιτικού εποικοδομήματος; Έχουν επιρροή στο κοινωνικό πεδίο; Στους χώρους εργασίας; Στο συνδικαλιστικό κίνημα; Η απάντηση μας είναι πως το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων έχοντας μία συγκεκριμένη «αντιμνημονιακή» πολιτική και ιδεολογική σκευή, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως υπερασπιστής των ταξικών-εργατικών συμφερόντων. Αντιθέτως, λειτουργεί, παρά την «αντιμνημονιακή» του φρασεολογία, ως οργανικό λειτούργημα της παραγωγής και αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η πολιτική του στάση δεν το απομακρύνει, αλλά το προσδένει στο «συνασπισμό» εξουσίας.



[1] Βλ.σχετικά, Milza Pierre, ‘Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα’. Μετάφραση: Καυκιάς Γιάννης, Επιμέλεια: Βουλέλης Νικόλας, Εκδόσεις Scripta, Aθήνα, 2004, σελ.35.
[2] Bλ.σχετικά, Πουλαντζάς Νίκος, ‘Πολιτική Εξουσία και Κοινωνικές Τάξεις’, τόμος β΄, γ΄ έκδοση, Μετάφραση: Χατζηπροδρομίδης Λ. Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα, 1982, σελ. 193.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Όλα τα σχόλια αποτελούν προσωπικές απόψεις των συμμετεχόντων, και με κανέναν τρόπο δεν εκφράζουν την άποψη της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ Σε κάθε περίπτωση όμως η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ διατηρεί το δικαίωμα να μη δημοσιεύει σχόλια τα οποία είναι υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου. Ανώνυμα σχόλια απορρίπτονται.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...