Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Σίμος Ανδρονίδης: Τα γεγονότα στην Αμερική. (μέρος β’).

Τα γεγονότα στην Αμερική. (μέρος β’).
Who’s to say what’s for me to say, who’s to say what’s for me to be, who’s to say what’s for me to do, cause a big nothing it’II be for me…
                                              Megadeth, tornado of souls.
 Όπως είδαμε και στο προηγούμενο άρθρο, η δολοφονία του νεαρού Αφροαμερικανού Michael Brown από τον αστυνομικό Darren Wilson πυροδότησε μία σειρά διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων στη μικρή πόλη του Ferguson, στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ. Λίγες ημέρες μετά την δολοφονία του Michael Brown, έπεφτε νεκρός από πυρά αστυνομικών και...


ένας δεύτερος νεαρός Αφροαμερικανός, καταδεικνύοντας το ότι η «συστημική» αστυνομική-κατασταλτική βία στρέφεται κύρια ενάντια στους περιθωριοποιημένους Αφροαμερικανούς. Για να είμαστε πιο ακριβείς, θα λέγαμε πως η αστυνομική βία στις ΗΠΑ, στοχοποιεί άτομα που ανήκουν και προέρχονται από το μπλοκ των λαϊκών-καταπιεσμένων τάξεων, καθιστώντας την ίδια στιγμή ορατό το «βίαιο πρόσωπο» των καταπιεστικών μηχανισμών στις ΗΠΑ. Οι κάτοικοι του Ferguson από την πρώτη στιγμή κινητοποιήθηκαν ζητώντας την απονομή δικαιοσύνης και όχι την «συγκάλυψη» της υπόθεσης, ενώ ανάγουν την κοινωνική δικαιοσύνη και την πλέρια κοινωνική και πολιτική ισότητα σε ύψιστο ζήτημα...

 Η σημερινή έδραση των κατασταλτικών δυνάμεων στις ΗΠΑ συμφύεται οργανικά με την «λειτουργική» τους παρουσία, όχι στο «κέντρο» των μεγάλων αστικών κέντρων αλλά στα προάστια όπου διαβεί η «λευκή» ως επί το πλείστον μεσοαστική και αστική τάξη. Έτσι, ο προσίδιος αστικός «χώρος» περιχαρακώνεται, συστέλλεται και συμπυκνώνεται, οριζόμενος ως ο «χώρος» της κατεξοχήν παρουσίας των πλούσιων κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων στην πόλη. Τα προάστια όπου διαμένει το μπλοκ των λαϊκών-καταπιεσμένων τάξεων, «αορατοποιούνται», θεωρούμενα ως «χώροι εγκληματικότητας και τρομοκρατίας», εκεί όπου οι αστυνομικές δυνάμεις οφείλουν να παρέμβουν, ώστε ο λαϊκός «μικρόκοσμος» να μην εφάπτεται με την «ζωή» και την καθημερινή πραγματικότητα της μεσοαστικής και αστικής τάξης.
 Ένα χαρακτηριστικό όσο και απλό παράδειγμα της χωροταξικής διάρθρωσης στις ΗΠΑ, μας δίνει ο Βασίλης Παπακριβόπουλος με αφορμή το «αθώο» άπλωμα ρούχων: «Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, περίπου το 20% των Αμερικανών δεν έχει το δικαίωμα να απλώνει την μπουγάδα του σε εξωτερικούς χώρους. Οι κανονισμοί, τόσο των ιδιωτικών «περίκλειστων πόλεων», στις οποίες ζει απομονωμένο και «προστατευμένο» μεγάλο μέρος της εύπορης λευκής μεσαίας τάξης, όσο και ενός πολύ μεγάλου αριθμού συγκροτημάτων κατοικιών και πολυκατοικιών, απαγορεύουν αυστηρότατα το άπλωμα ρούχων σε χώρους που βρίσκονται στην παραμικρή οπτική επαφή με κατοίκους άλλων κατοικιών ή με τους περαστικούς».[1] Φυσικά, το άπλωμα μπουγάδας για τους εύπορους κατοίκους των Αμερικάνικων αστικών κέντρων ισούται με δραστηριότητα που προσιδιάζει στους κατοίκους των φτωχών προαστίων.
 Οι βαθιές ταξικές, οικονομικές και ταξικές ανισότητες στις ΗΠΑ εγγράφονται στα χαρακτηριστικά και στη «μορφή» του αστικού «χώρου», του «χώρου» της πόλης, οριοθετώντας έναν «νέο» τύπο πόλης ο οποίος αποτελεί «χωροταξικό» ίδιον του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και των αντιφάσεων του. Οι βαθιές ταξικές διαφορές που αφενός μεν εγγράφονται και ενυπάρχουν οργανικά στο κεφαλαιοκρατικό προτσές κίνησης, αφετέρου δε εγγράφονται σε έναν συγκεκριμένο αστικό «χώρο» αποτελούν απείκασμα της «νέας» κοινωνική και πολιτικής κανονικότητας όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στον υπόλοιπο «αναπτυγμένο» καπιταλιστικό κόσμο.
 Ο «χώρος» όπου προσωρινά αμβλύνονται οι ταξικές διαφορές είναι το «κέντρο» της πόλης, εκεί όπου υποκρύπτεται μία έντονη διαταξικότητα ως αποτέλεσμα της προσίδιας κίνησης των ανθρώπων, οι οποίοι στο κέντρο της πόλεως νοούνται όχι ως ταξικοί προσδιορισμένοι (ένταξη στην αστική τάξη, ή στην εργατική με βάση το εισόδημα) αλλά ως καταναλωτές, ως υποκείμενα συμμετοχής στο καθημερινό «πανηγυρικό» καταναλωτικό γίγνεσθαι.
 Η δολοφονία του νεαρού Μichael Brown ανέδειξε με ενάργεια τις διαφορές και τις ανισότητες που αποκρυσταλλώνονται στο εσωτερικό των μεγάλων αμερικανικών αστικών κέντρων. Ανέδειξε στην επιφάνεια την «βαθιά διαιρεμένη αμερικανική πόλη».[2] Πολλοί αναλυτές εστιάζουν στην «στρατιωτικοποίηση» της αστυνομίας στις ΗΠΑ, ως αποτέλεσμα και συνέπεια της παροχής σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού στις αστυνομικές δυνάμεις, πρακτική που κορυφώθηκε επί προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα. Το γεγονός όμως της στρατιωτικής εξάρτυσης και του εξοπλισμού  των αστυνομικών δεν απαντάται μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.
 Οπότε, θα πρέπει να εστιάσουμε την ανάλυση μας στο ρόλο που διαδραματίζουν οι καταπιεστικοί μηχανισμοί και στις ΗΠΑ, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο. Ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, λειτουργούν ως μηχανισμοί που συμβάλλουν στην παραγωγή και την  διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, λειτουργώντας ως οιονεί πολιτοφυλακές του άρχοντος συνασπισμού εξουσίας. Ο εξόχως ιδεολογικός λόγος περί επιβολής του «νόμου και της τάξης», περί καταπολέμησης της εγκληματικότητας μετουσιώνεται σε κατασταλτική πράξη η οποία την ίδια στιγμή, «αποκρυσταλλώνεται» πάνω στα σώματα των πενήτων και των περιθωριοποιημένων.
 Η θωράκιση της αστυνομικής-κατασταλτικής βίας προσδιορίζει και τις δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης στις ΗΠΑ της βαθιάς οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης, στη χώρα όπου το 1% του πληθυσμού αποσπά την μερίδα του λέοντος του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Αλήθεια, υπάρχουν οι δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης για ένα νεαρό παιδί (έγχρωμο ή λευκό) που προέρχεται από τα φτωχά λαϊκά-εργατικά στρώματα; Και ως κοινωνική άνοδος θεωρείται κύρια το «πέρασμα» από την εργατική στην «προνομιούχο» μεσαία τάξη γιατί σήμερα η άλλοτε «προνομιούχος» μεσαία τάξη «προλεταριοποιείται» εξωθούμενη στο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό περιθώριο;
 Η οικονομική-καπιταλιστική κρίση και στις ΗΠΑ νοείται ως η διαχείριση εκείνη που συντελεί στην αναδιανομή πλούτου από τα «κάτω» προς τα «άνω» στρώματα της κοινωνίας. Όταν οι μεγάλα αμερικανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που εν πολλοίς ευθύνονται και για το ξέσπασμα της οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης το 2007-08 διευρύνουν την κερδοφορία τους, γινόμενα ταυτόχρονα η ηγεμονική μερίδα του άρχοντος συγκροτήματος εξουσίας, το μπλοκ των λαϊκών-εργατικών τάξεων αγωνίζεται για να εξασφαλίσει την καθημερινή επιβίωση και διαβίωση, σε μία χώρα όπου ακόμη και η έννοια της πλήρους κοινωνικής ασφάλισης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ανήκει στη σφαίρα της «επιστημονικής φαντασίας».
 Σε αυτό το ευρύτερο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο πρέπει να τοποθετήσουμε τον ρόλο των κατασταλτικών μηχανισμών στις ΗΠΑ, οι οποίες δύνανται να αποτρέψουν το ξέσπασμα εξεγέρσεων που μπορούν δυνητικά να στραφούν στο «μπλοκάρισμα» του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής. Έτσι, έχοντας μία συγκεκριμένη «υλικότητα» και «ταξικότητα» δρουν στο «μικροεπίπεδο» της πόλης, ασκώντας βία και «φιλτράροντας» και διαμεσολαβώντας ταξικά την πολιτική και οικονομική κυριαρχία της αστικής τάξης. Την περίοδο της οικονομικής κρίσης, η δράση και η λειτουργία  των καταπιεστικών μηχανισμών στρέφονται κύρια εναντίον του περίφημου «εσωτερικού εχθρού», κάτι που το βλέπουμε και στην Ελλάδα της βαθιάς οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης.



[1] Βλ.σχετικά, Παπακριβόπουλος Βασίλης, ‘Η μάχη της μπουγάδας. Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της Ακροδεξιάς στη Γαλλία δίνουν αυξήσεις στους εαυτούς τους και ανοίγουν μέτωπο ενάντια στο…άπλωμα ρούχων’. Περιοδικό δρόμου Σχεδία, Τεύχος 17, Ιούλιος-Αύγουστος 2014, σελ.42.
[2] Βλ.σχετικά, Gordon Collin, ‘’The making of Ferguson’’, Dissent Magazine, ( A Quarterly of Politics and Culture), 16/8/2014, www.dissentmagazine.org

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Όλα τα σχόλια αποτελούν προσωπικές απόψεις των συμμετεχόντων, και με κανέναν τρόπο δεν εκφράζουν την άποψη της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ Σε κάθε περίπτωση όμως η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ διατηρεί το δικαίωμα να μη δημοσιεύει σχόλια τα οποία είναι υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου. Ανώνυμα σχόλια απορρίπτονται.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...